Norma ISO 10012:2026 wyjaśniona: Wymagania odnośnie zarządzania systemami pomiarowymi bez tajemnic.

Cześć! Jak na pewno zauważyliście ISO 10012 odmieniana jest przeze mnie przez wszystkie przypadki, ale nie bez kozery – jeśli miałbym wskazać jeden standard, który widnieje na moim sztandarze w walce o poprawę jakości pomiarów, to będzie to właśnie ten. Zwłaszcza od wydania najnowszej wersji 2026, która jest w tej bitwie moim zwycięstwem i potwierdzeniem wartości jakie wyznaję w swojej pracy.

Kompletne opracowanie wersji pierwszej poczyniłem tuż przed jej zasłużonym odejściem w annały historii w tym wpisie. Teraz pora rozłożyć na czynniki pierwsze wydanie najnowsze tak, abyście mieli pełny obraz sytuacji, w której obecnie znaleźliśmy się jako uczestnicy i twórcy procesów pomiarowych. Przed wami kompletny przewodnik po ISO 10012:2026 – przewodniku, który wyniesie Was na zaawansowany poziom zarządzania, w mojej prywatnej nomenklaturze – na poziom 2.

Nowe kontra stare

Zanim omówimy strukturę i najważniejsze postanowienia przewodnika, przedstawię najważniejsze różnice między starym a nowym wydaniem.

Struktura HLS

Dostosowanie do HLS (High-Level Structure), obecnie oficjalnie nazywana Zharmonizowaną Strukturą (Harmonized Structure), to ujednolicony szkielet opracowany przez ISO (pierwotnie jako tzw. Aneks SL), który służy jako fundament dla wszystkich nowoczesnych norm systemów zarządzania.

Zamiast sytuacji, w której każda norma (jakościowa, środowiskowa, bezpieczeństwa) ma zupełnie inny układ rozdziałów i własny słownik, ISO wprowadziło jeden uniwersalny standard. Dzięki temu organizacje mogą bezproblemowo łączyć różne systemy (np. ISO 9001, ISO 14001, ISO 45001 oraz najnowsze ISO 10012:2026) w jeden spójny Zintegrowany System Zarządzania (ZSZ).

Oto szczegółowe rozbicie struktury HLS, która składa się dokładnie z 10 głównych rozdziałów.

Trzy rozdziały wstępne

Te punkty nie zawierają jeszcze wymagań dla organizacji (znajdziemy je w rozdziałach 4-10) ale porządkują ramy formalne.

1. Zakres normy (Scope): Określa, dla kogo przeznaczony jest dany standard i jakie są cele jego stosowania (np. wykazanie zdolności do dostarczania zgodnych wyrobów).
2. Powołania normatywne (Normative references): Wykaz innych dokumentów lub norm, które są niezbędne do prawidłowego stosowania danego standardu (np. ISO 9000 w przypadku systemów jakości).
3. Terminy i definicje (Terms and definitions): Słowniczek pojęć używanych w normie. HLS wprowadza tu definicje podstawowe (core definitions) – terminy takie jak „ryzyko”, „polityka”, „proces” czy „niezgodność” znaczą dokładnie to samo w każdej normie opartej na HLS.

Podejście oparte na ryzyku

Poprzednie wydanie, które powstało jeszcze w epoce „przedryzykowej” nie było zgodne z obecną filozofią wszechobecnej analizy ryzyka. Tu wprowadzono „podejście oparte na ryzyku” na poziomie całego systemu. Zdefiniowano także zarządzanie ryzykiem operacyjnym oraz szczegółowe reguły podejmowania decyzji na podstawie ryzyka w nowym Załączniku C, o którym będziemy mówić więcej w dalszej części.

Kontekst i otoczenie organizacji

Wydanie 2003 skupiało się głównie na wewnętrznej funkcji metrologicznej i orientacji na klienta. W nowym z racji dostosowania do dzisiejszych standardów mamy obowiązek zrozumienia kontekstu organizacji oraz potrzeb „stron zainteresowanych” (nie tylko bezpośredniego klienta). Mamy także wskazanie konieczności uwzględniania zmian klimatycznych w kontekście działań organizacji.

Zasoby i kompetencje

Stare wydanie opisywało klasyczne podejście do zasobów ludzkich, szkoleń i kompetencji. Nowe wprowadza pojęcia Wiedzy Organizacji (Organizational knowledge) oraz świadomości wpływu pracy na zgodność wyrobu i bezpieczeństwo procesu. Kładzie nacisk na ochronę przed błędami ludzkimi na poziomie planowania procesów pomiarowych.

Nowe technologie i cyfryzacja

Z racji upływu ponad 20 lat od poprzedniego wydania normy dokument musiał zostać dostosowany do zmian technologicznych, jakie w tym okresie zaszły. Oczywiście poprzednia wersja wskazywała na rolę oprogramowania i konieczność jego walidacji, ale po pierwsze zniknęły niedzisiejsze technologie (mój ulubiony: mikrofilm), po drugie zaś uwzględniono cyberbezpieczeństwo i ryzyko stosowania podrobionych materiałów…

Siedem rozdziałów zasadniczych (Wymagania i cykl PDCA)

Rozdziały od 4 do 10 to już bezpośrednie wymagania dla organizacji. Idealnie wpisują się w klasyczny cykl Deminga PDCA (Plan-Do-Check-Act).

Faza PLAN (Zaplanuj)

4. Kontekst organizacji (Context of the organization)

To fundament systemu. Organizacja musi spojrzeć na siebie szeroko:

• 4.1 Zrozumieć czynniki wewnętrzne i zewnętrzne (szanse, zagrożenia, otoczenie rynkowe, prawne, a w najnowszych wersjach – również wpływ zmian klimatycznych).
• 4.2 Zidentyfikować „strony zainteresowane” (klientów, dostawców, regulatorów, pracowników) i ich wymagania.
• 4.3 i 4.4 Na tej podstawie precyzyjnie określić granice (zakres) swojego systemu i zaprojektować jego procesy.

5. Przywództwo (Leadership)

Podejście klasyczne, w którym systemem zajmował się wyłącznie oddelegowany pełnomocnik odchodzi w niepamięć.

• 5.1 Najwyższe kierownictwo musi osobiście wykazać zaangażowanie i wziąć odpowiedzialność za skuteczność systemu.
• 5.2 Kierownictwo ustanawia Polityki (np. Jakości, Środowiskową, Pomiarową).
• 5.3 Muszą zostać jasno przypisane role, odpowiedzialności i uprawnienia wewnątrz firmy.

6. Planning (Planowanie)

W tym miejscu HLS wprowadza kluczowe podejście oparte na ryzyku:

• 6.1 Organizacja musi przewidzieć, co może pójść nie tak (ryzyka) oraz gdzie leżą szanse rozwoju, a następnie zaplanować działania, by na nie zareagować.
• 6.2 Ustala się mierzalne cele (zgodne z Polityką z rozdziału 5) oraz plany ich osiągnięcia (kto, co, do kiedy i za ile).
• 6.3 Planowanie zmian – wszelkie modyfikacje systemu muszą być przeprowadzane w sposób kontrolowany.

7. Wsparcie (Support)

Zapewnienie „paliwa” niezbędnego do działania systemu:

• 7.1 Zasoby: Ludzie, infrastruktura, odpowiednie środowisko pracy, zasoby do monitorowania i pomiarów oraz tzw. wiedza organizacji.
• 7.2 i 7.3: Kompetencje i świadomość pracowników (muszą wiedzieć, jaki ich praca ma wpływ na system).
• 7.4 Komunikacja: Kto, kiedy, komu i jak przekazuje informacje (wewnętrznie i zewnętrznie).
• 7.5 Udokumentowane informacje: HLS zastąpiło stare pojęcia „procedur” i „zapisów” jednym wspólnym terminem. Obejmuje on tworzenie, aktualizację i nadzorowanie dokumentów (zarówno procedur operacyjnych, jak i dowodów z realizacji działań, niezależnie od formy – papierowej czy cyfrowej).

Faza DO (Wykonaj)

8. Działania operacyjne (Operation)

To serce działalności organizacji – realizacja tego, co zostało zaplanowane.

• 8.1 Planowanie i kontrola operacyjna (ustalenie kryteriów dla procesów i ich egzekwowanie).
• W zależności od konkretnej normy, ten rozdział jest najbardziej rozbudowywany. W ISO 9001 znajdziemy tu projektowanie wyrobów i sprzedaż, a w nowym ISO 10012:2026 – szczegółowe wytyczne projektowania, walidacji i realizacji samych procesów pomiarowych oraz kontroli wyposażenia.

Faza CHECK (Sprawdź)

9. Ocena efektów działalności (Performance evaluation)

Moment zatrzymania się i weryfikacji, czy system przynosi zakładane rezultaty.

• 9.1 Monitorowanie, pomiar, analiza i ocena (zbieranie danych liczbowych, wskaźników KPI oraz badanie satysfakcji klienta).
• 9.2 Audity wewnętrzne: Cykliczne, niezależne sprawdzanie, czy system jest zgodny z wymaganiami normy i procedurami firmy.
• 9.3 Przegląd zarządzania: Formalne spotkanie najwyższego kierownictwa, które analizuje stan systemu i decyduje o jego przyszłości.

Faza ACT (Działaj / Popraw)

10. Doskonalenie (Improvement)

Reakcja na wyniki z Rozdziału 9.

• 10.1 Identyfikacja obszarów do poprawy i wdrażanie usprawnień.
• 10.2 Niezgodności i działania korygujące: Jeśli coś poszło nie tak (reklamacja, błąd), firma musi nie tylko naprawić skutek (korekcja), ale znaleźć i wyeliminować źródło problemu (działanie korygujące), aby sytuacja się nie powtórzyła.
• 10.3 Continuous improvement: Stałe, systematyczne podnoszenie efektywności całego systemu.

Aneksy

O ile więc zmiany w strukturze i formule możemy uznać ze naturalną i oczekiwaną ewolucję, tak treść aneksów upomina się o dopisanie przed słowem „ewolucja” litery „r”. Być może dla profesjonalistów jest to zrozumiały i nieunikniony kierunek rozwoju, jednak dla całej rzeszy firm, które chcą wyjść poza podstawowe wymagania ISO 9001 bazując na „dziesiątce”, zapisy zawarte w aneksach mogą okazać się mocne. Zobaczmy co nam zaserwowano.

Aneks A: optymalizacja interwałów kalibracji

Ten aneks dotyczy wyłącznie wyposażenia pomiarowego, a nie samych procesów. Jego celem jest pomoc w ustaleniu takich odstępów czasowych (lub liczby użyć) między wzorcowaniami, aby zachować pewność co do wyników pomiarowych, jednocześnie nie generując niepotrzebnych kosztów. Zbyt długie interwały grożą tym, że w przypadku awarii urządzenia będziemy musieli zweryfikować wszystkie pomiary wykonane od ostatniej kalibracji.

Na szkoleniach omawiając to zagadnienie pytam: ostatnia weryfikacja była pozytywna, kolejna wychodzi negatywnie. Kiedy wystąpiła niezgodność: wczoraj czy 11 miesięcy temu?

Norma proponuje kilka nowoczesnych strategii optymalizacji:

Monitorowanie (Monitoring): Regularne sprawdzanie sprzętu za pomocą stabilnych obiektów, porównań międzylaboratoryjnych lub kart kontrolnych pozwala bezpiecznie kontrolować stan przyrządu.

Wzorcowanie warunkowe (Conditional calibration): Sprzęt jest przekazywany do wzorcowania dopiero wtedy, gdy system monitorowania wykaże anomalie lub gdy doszło do incydentu (np. podejrzenia uszkodzenia).

Zawieszenie (Abeyance): Metoda dla narzędzi, których zużycie zależy wyłącznie od intensywności pracy (np. płytki wzorcowe, sprawdziany pierścieniowe, suwmiarki). Czas do kolejnego wzorcowania liczy się od momentu realnego wprowadzenia do użytku (np. zerwania plomby z wosku lub wyjęcia z zabezpieczonego kontenera), a nie od daty kalendarzowej.

Metody analityczne: Norma przywołuje zaawansowane podejścia, takie jak analiza dryftu (Drift method), analiza stosunku niepewności przyrządu do procesu (Periodicity ratio approach), metoda wagowa OPPERET oraz podejście oparte na ryzyku (np. macierze krytyczności FMECA).

Nowościami są tutaj przede wszystkim zawieszenie i metody analityczne. Część firm oczywiście stosuje metody mrożenia interwałów kalibracji w przypadku nieużywania przyrządu, tu jednak mamy ten zabieg odnotowany wprost w ważnym przewodniku.

Metody analityczne, zwłaszcza OPPERET, o której pisałem już tutaj to dla większości jednak nowość. ISO 10012 powołuje się na francuski przewodnik AFNOR FDX07-14:2006, który wyczerpująco opisuje wskazane tutaj metody, o czym przeczytacie także w przywołanym w tym akapicie wpisie. W tym miejscu warto jedynie dodać, że jeśli dysponujemy danymi historycznymi to analiza dryftu jest bezsprzecznie najprostsza i najbardziej efektywna, natomiast OPPERET sprawdzi się tam, gdzie takich danych brak, na przykład przy ustalaniu interwału wstępnego.

ANEKS B: Niepewność pomiaru

Ten załącznik nie zawiera wprawdzie opisu szacowania niepewności, ale wskazuje na jej fundamentalną rolę w podejmowaniu decyzji oraz wskazuje na znane praktykom dokumenty międzynarodowe, które temat niepewności pomiaru wyczerpują. Norma wskazuje, że niepewności dotyczą każdego procesu pomiarowego w firmie a nie tylko wzorcowania i testowania.

ANEKS C: Reguły decyzyjne

Aneks wskazuje konieczność stosowania odpowiednich reguł decyzyjnych w ograniczaniu ryzyka podejmowania błędnych decyzji związanych z pomiarami i wyposażeniem pomiarowym. To zagadnienie wyczerpująco omówiłem tutaj i zachęcam do zapoznania się z tą arcyważną kwestią. Norma wskazuje na uwzględnianie niepewności w pasmach ochronnych i jasno wskazuje iż jest to podstawowe narzędzie ograniczające ryzyko.

Jako uzupełnienie dodam, że sama kwestia znaczenia oceny ryzyka jest w normie zaznaczona wyraźnie i znajdziemy tam na przykład zalecenie stosowania narzędzi typu FMECA do analizy i redukcji poziomu ryzyka.

Dla kogo jest ISO 10012:2026?

To jedna z ciekawszych kwestii, które regularnie podnoszę i wyjaśniam. Powtórzę więc ponownie: ISO 10012 to nie norma wzięta z kosmosu i wymysł ambitnego metrologa. Przewodnik ten jest wskazywany co najmniej w trzech wartych odnotowania miejscach, które opcjonalnie lub poprzez jasne wymagania dotyczą wielu firm i uczestników procesów pomiarowych.

Rozwinięcie ISO 9001:2025

Tak moi mili. ISO 9001 powołuje się na ISO 10012 jako przewodnik rozwijający wymagania punktu 7.1.5 w tabeli na końcu normy:

Na ten temat też na blogu już było, przywołuję jedynie dowód dla nowych czytelników i podkreślam: jeśli bazowe, minimalne wymagania systemu ISO 9001:2015 to za mało dla Twojej ambitnej organizacji w obszarze pomiarów, to ISO 10012 jest następnym krokiem.

Standard NATO AQAP 2110 – „Wymagania NATO Dotyczące Zapewnienia Jakości w Projektowaniu, Pracach Rozwojowych i Produkcji”. W militarnym standardzie znajdziemy zapis mówiący o tym, że: System pomiarów i wzorcowania stosowany do umowy powinien być zgodny z wymaganiami normy ISO 10012:2003

Urząd Dozoru Technicznego

Przewodnik dotyczący stosowania warunków technicznych urzędu dozoru technicznego WUDT-LAB: „uznawanie laboratoriów. Ocena kompetencji laboratoriów badawczych” zawiera klauzulę: §39 Zasoby – wyposażenie: Zasady postępowania z wyposażeniem pomiarowym reguluje szczegółowo Norma PN-EN ISO 10012:2004…

Mamy więc bardzo konkretne przesłanki do tego aby spojrzeć na ISO 10012 nieco przychylniejszym okiem.

Ewolucja normy

W polskiej i międzynarodowej praktyce metrologicznej przez ponad dwie dekady obowiązywał pogląd, że norma ISO 10012 (w Polsce wdrażana jako PN-EN ISO 10012:2004) jest wyłącznie zbiorem zaleceń pomocniczych, na który nie można uzyskać formalnego certyfikatu. Pogląd ten był w pełni uzasadniony strukturą edycji z 2003 roku, która nie posiadała charakteru normy systemowej i służyła jako narzędzie wspierające dla systemów zarządzania jakością, takich jak ISO 9001 czy IATF 16949. Organizacje nie przechodziły niezależnych audytów certyfikacyjnych na zgodność z tą normą, a jej wymagania weryfikowano pośrednio, jako element nadzoru nad wyposażeniem pomiarowym w ramach innych certyfikacji. Co ciekawe, dla części firm ISO 10012 była pomostem między ISO 9001 a np. ISO/IEC 17025 i służyła laboratoriom nieakredytowanym do podniesienia i wykazania kompetencji w obszarze pomiarów.

Sytuacja ta uległa radykalnej zmianie wraz z oficjalną publikacją zrewidowanej normy ISO 10012:2026 w lutym tego roku. Nowa edycja wprowadza rewolucję strukturalną i nie tylko ułatwia łatwą integrację zarządzania pomiarami z ISO 9001 czy ISO 14001 (zarządzanie środowiskowe), ale przede wszystkim nadaje ISO 10012:2026 status w pełni audytowalnej normy systemowej.

Oznacza to, że organizacje mogą ubiegać się o formalną, niezależną certyfikację strony trzeciej dla swojego Systemu Zarządzania Pomiarami. Dla podmiotów zajmujących się szkoleniami i wdrożeniami stanowi to przełom komercyjny. Dawna bariera rzekomego „braku certyfikowalności” została zniesiona, a dostawcy działający w sektorach o podwyższonym ryzyku lub rygorystycznych wymaganiach jakościowych będą coraz częściej zobligowani przez swoich klientów i regulatorów do legitymowania się formalnym certyfikatem zgodności z ISO 10012:2026. Jednocześnie, dla wielu firm system ten pozostaje dobrowolną, wewnętrzną strukturą metrologiczną, która pozwala uniknąć ekstremalnie kosztownej akredytacji laboratoriów według normy ISO/IEC 17025, przy jednoczesnym zachowaniu pełnej wiarygodności i spójności pomiarowej przed zewnętrznymi audytorami.

Analiza stanu obecnego

Ze względu na to, że przez ponad dwadzieścia lat norma ISO 10012 nie podlegała bezpośredniej rejestracji w oficjalnych statystykach certyfikacyjnych (takich jak ISO Survey), dokładne określenie liczby wdrożeń wymaga analizy pośredniej oraz badań naukowych nad strukturami metrologicznymi przedsiębiorstw. Badania systematyczne nad wdrażaniem metrologicznych systemów zapewnienia jakości wskazują na wyraźną dominację określonych sektorów.

Przykładowo, w badaniach nad wdrażaniem systemów zapewnienia metrologicznego w sektorach krytycznych wykazano, że aż 56,25% analizowanych podmiotów opiera swoje wytyczne bezpośrednio na normie ISO 10012, często łącząc je z elementami ISO/IEC 17025 oraz ogólnymi wymaganiami ISO 9001. Poniższa tabela przedstawia szczegółową strukturę branżową wraz z szacunkami procentowymi, regulacjami komplementarnymi oraz specyfiką aplikacyjną normy.

Branża / Sektor gospodarki	Szacowany odsetek firm wdrażających / powołujących się na ISO 10012	Powiązane normy i regulacje prawne	Obszar zastosowania i krytyczność operacyjna
Przemysł Obronny i Zbrojeniowy	~75% – 85% dostawców kwalifikowanych	AQAP 2110, AS9100, PN-EN ISO 10012	Nadzór nad przyrządami sprawdzającymi wymiary geometryczne amunicji i elementów rakiet; minimalizacja skumulowanej niepewności pomiarowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania wyrobów bojowych.
Ochrona Zdrowia i Wyroby Medyczne	~56% producentów	ISO 13485, Dyrektywa MDR, ISO/IEC 17025	Kontrola metrologiczna aparatury medycznej ratującej życie, systemy dawkowania substancji, kalibracja czujników temperatury w chłodniach laboratoryjnych.
Przemysł Motoryzacyjny (Automotive)	~60% dostawców Tier 1 i Tier 2	IATF 16949, Podręczniki MSA, ISO 9001	Nadzór nad czujnikami wbudowanymi w linie produkcyjne, kalibracja sprawdzianów tłoczkowych, suwmiarek i mikrometrów w laboratoriach wewnętrznych.
Przemysł Farmaceutyczny i Kosmetyczny	~40% zakładów produkcyjnych	GMP, GAMP 5, ISO 9001	Walidacja procesów sterylizacji i liofilizacji, ścisły monitoring parametrów środowiskowych, kalibracja wag analitycznych o wysokiej rozdzielczości.
Dozór Techniczny i Laboratoria NDT	~90% uznanych laboratoriów	Warunki Techniczne UDT (WUDT-LAB)	Wyposażenie używane do badań niszczących i nieniszczących (NDT); wymóg posiadania ważnego statusu wzorcowania i nadzoru nad spójnością pomiarową.
Przemysł Przetwórczy i Spożywczy	~25% dużych przedsiębiorstw	HACCP, ISO 22000, PN-ISO 9001	Kalibracja detektorów metali, wag taśmowych oraz czujników monitorujących temperaturę pasteryzacji i sterylizacji.

Dokumentowanie ISO 10012 przed kontrahentami i audytorami

Dopóki jednak certyfikacja na ISO 10012 nie zawita na dobre, jeśli chcemy udokumentować zgodność naszego SZP z postanowieniami normy musimy radzić sobie sami. Wskażę Wam trzy główne ścieżki potwierdzania swojego systemu na zgodność z „dziesiątką:

Ścieżka I: Integracja z Audytem ISO 9001 / IATF 16949

Jest to najpopularniejsza metoda wykazania zgodności. Podczas audytu certyfikacyjnego na zgodność z ISO 9001 (rozdział 7.1.5 – Zasoby do monitorowania i pomiarów) lub IATF 16949 (wymagania dotyczące systemów pomiarowych), organizacja prezentuje Księgę Jakości oraz procedury metrologiczne opracowane bezpośrednio na podstawie ISO 10012. Audytor zewnętrzny weryfikuje system nadzoru, posługując się ISO 10012 jako „złotym standardem” interpretacji wymagań technicznych. Dowodem zgodności jest brak niezgodności w obszarze zasobów pomiarowych oraz stosowne zapisy w raporcie z auditu.

Ścieżka II: Audyty Drugiej Strony w Łańcuchu Dostaw

W branżach takich jak obronność (NATO / AQAP) czy lotnictwo, kluczowi odbiorcy (np. rządy, koncerny zbrojeniowe) przeprowadzają audyty u swoich dostawców. Zgodność z ISO 10012 jest wówczas bezpośrednim warunkiem kontraktowym. Wykazywanie zgodności polega na przejściu rygorystycznego audytu technicznego przeprowadzanego przez audytorów klienta, którzy weryfikują twarde dane: od świadectw wzorcowania, poprzez analizy niepewności, aż po karty kompetencyjne personelu metrologicznego.

Ścieżka III: Nowa Certyfikacja Systemu SZP (ISO 10012:2026)

Dzięki przejściu na strukturę Annex SL, organizacje wdrażające nową edycję normy mogą wystąpić do akredytowanych jednostek certyfikujących o przeprowadzenie auditu certyfikacyjnego dedykowanego wyłącznie dla ich Systemu Zarządzania Pomiarami. Proces ten kończy się wydaniem niezależnego certyfikatu zgodności z normą ISO 10012:2026, co stanowi najsilniejszy możliwy dowód rynkowy, eliminujący potrzebę szczegółowego audytowania metrologii przez każdego klienta z osobna.

Na koniec

Osobiście niezmiernie się cieszę, że ISO 10012 ewoluowała do obecnej postaci i mam nadzieję, że jest to „jej moment”. Jest idealną odpowiedzią na zmieniające się wymagania i warunki i podstawowym narzędziem dla każdego przedsiębiorstwa, które chce czegoś więcej w omawianym obszarze. Staje się znakomitym filtrem odsiewającym systemy skuteczne od nieskutecznych, o czym od dawna piszę.

Gorąco zachęcam do współpracy ze mną w celu wdrożenia systemu zarządzania pomiarami zgodnego z ISO 10012. Przygotuję Twoją firmę kompleksowo do spełnienia jej wymagań poprzez szkolenia, opracowanie dokumentacji oraz wdrożenie mojego systemu aplikacji, którego celem jest właśnie spełnienie wymagań ISO 10012. Znajdziecie w nim oprogramowanie do zarządzania wyposażeniem pomiarowym, optymalizacji harmonogramu kalibracji, oceny ryzyka czy szacowania niepewności i uwzględniania jej w decyzjach o zgodności.

Jeśli jesteś zainteresowany zapraszam do kontaktu bezpośrednio przez email lub Linkedin, albo do skorzystania z moich narzędzi, które pomogą nam poznać się i zaproponować najlepszą formę współpracy:

Dla subskrybentów newslettera mam jak zwykle prezent: checklista wdrożenia nowego ISO 10012. Jeśli jeszcze nie subskrybujesz – zapisz się korzystając z formularza poniżej:

Do następnego!